"میم" رو از توو حیاط از پنجره ی کلاسش که طبقه ی همکف بود دیدم.... پرده ی کلاسش کنار بود و "میم" هم سرپا.......

امیدوارم هرچه سریع تر روزی که تنها زندگی کنم و یه خونه ی مستقل خودم تنهای تنها داشته باشم برسه.... مطمئنم خیلی زود اون روز میرسه.......

من هیچ وقت هیچ مشوّقی نداشتم؛ توو هیچ زمینه ای.... برای همین خودمو پیدا نکردم :'(((

خیلی دلم میخواس منم نقاشی دیواری رو با "ب" بردارم و ازش چیز یاد بگیرم، همه چی داشت دست به دست هم میداد که این اتفاقِ قشنگ بیافته؛ اما "مج" واسم لپ تاپ نگرفت و نشد! حالا من جا موندم و بخاطر محروم بودنم

حالم بهم میخوره از اینکه توو دانشگاه از یکی دیگه به جز من تعریف کنن، حالم بهم میخوره و از اون شخص متنفر میشم به معنای واقعی....البته توو خونه هم همین طور.......

چرا باید همه ی اون کسایی که توو دانشگاه بهشون اهمیت میدم و برام مهمن و دوسشون دارم؛ حتی اسم و فامیلی منو فراموش کنن اما یه افرادیو که پایین تر از منن بخاطر اینکه خودشونو معروف کردن همیشه خاطرشون باشه و حتی بعد از اینکه مدت ها ندیدنشون باز همچنان اسم اونا رو یادشونه!!!! چرا؟؟؟؟؟؟ آخه چرا باید اینطوری...